De (sport)brildrager is altijd markant

0
145

Markante brildragers zijn er overal. Jules Deelder, Marc-Marie Huijbregts, Bernhard (junior én senior). De bril is al geruime tijd van een noodzakelijk kwaad omgetoverd in een fashion item, of een noodzakelijk goed. Maar in de topsport kennen we ze amper, de échte brildragers. Natuurlijk, niemand fietst of skiet meer zonder een knappe sportbril op zijn of haar neus te zetten. Maar oogproblemen zorgen er blijkbaar voor dat sporten op hoog niveau een uitzonderlijke prestatie wordt. 

Foto: Bert Verhoeff
Bron: Wikimedia

Iedereen kent het beeld nog wel. Mart Smeets met zijn arm om een huilende Gerrie Knetemann heen, na winst in de Amstel Gold Race. “Ik ben de gelukkigste mens op de wereld vandaag, eerlijk.” Aldus De Kneet. Een mooiere ambassadeur van brildragende sporters is maar moeilijk te bedenken. Toch doe ik hierbij een kleine gooi.

Mijn eerste kennismaking met een sportbril, dat was die van Horace Grant. Wie? hoor ik u zeggen. Grant was speler van het kampioensteam van de Chicago Bulls in het begin van de jaren ‘90, dan heb ik het over basketbal. De bril viel nogal op; het was een kruising tussen een duikbril en een veiligheidsbril. Op de vraag waarom hij deze droeg was zijn antwoord: ‘Ik was wettelijk blind’. Volgens zijn dokter mocht hij zelfs maar ternauwernood autorijden. Nadat hij zijn ogen had laten laseren, bleef hij de bril gewoon dragen. Niet meer omdat het nodig was, maar om het ‘cool’ te maken voor zijn jonge, brildragende fans. Een voorbeeld voor velen.

Nog zo’n brildrager, waarvan ik later pas in de gaten kreeg hoeveel hij dankzij zijn optische hulpmiddel voor elkaar heeft weten te krijgen, is Michael Edwards. Weer hoor ik u vragen, wie? Edwards staat beter, veel beter, bekend als ‘Eddie the Eagle’. Hij eindigde namens Engeland op de Olympische Spelen van 1988 in Calgary als laatste op het onderdeel schansspringen (op zowel de 70 als de 90 meter schans). Door problemen met zijn gezichtsvermogen, was Edwards gedwongen altijd een bril te dragen. Zijn bril besloeg vaak onder zijn skibril, waardoor hij bijna blind werd tijdens het springen. Maar mede dankzij zijn bril en zijn unieke underdog-status, is Edwards verworden tot een cultheld. En zijn prestaties, daar hoor je niemand over.

Toen ging ik tennissen, niet onaardig al zeg ik het zelf. Ook volgde ik het professionele circuit op de voet. Wie daar brildragenderwijs opviel was de Fransman Arnaud Clément. Zelfs als hij in druilerig Nederland moest tennissen had hij een sportzonnebril op. Later begreep ik dat dit vanwege astigmatisme was. Het hoornvlies van iemand met astigmatisme is niet rond, maar eirond. Hierdoor wordt het licht dat in de ogen binnenkomt vervormd. Als gevolg hiervan lijken beelden wazig. Lang leve de sportbril!!

En voetballers? Weet u het? Door een oogoperatie in 1995 moest Edgar Davids voetballen met een sportbril. Het deed vele wenkbrauwen fronsen, maar Davids ging er beter van voetballen en daar gaat het om. Nou ja, een beetje leuk eruit zien helpt natuurlijk ook.

Tekst: Dirk-Jan Kaan